Selecteer een pagina

Loslaten

ASTRID DAANS

Je kan er niet omheen..  Ze slaan een keer hun vleugels uit en gaan…

Diepe zucht..

Jee wat heb ik het hier met vlagen moeilijk mee zeg.. Ze zijn weg aan het gaan. De moederkloek heeft een leegte onder haar vleugels. Mijn jongens zijn mannen geworden, zo snel! Als alleenstaande moeder heb ik ze het grootste gedeelte in huis gehad. Mijn jongetjes hadden mama nodig en man, wat was ik graag die supermama, de leeuwin die beschermt en vecht voor haar welpen en alles en iedereen die er maar naar wijst een kopje kleiner maakt. Afblijven, die horen bij mij!

Veel te snel

En dan leren ze van zich af te bijten, want uiteindelijk moeten ze op zoek naar hun leeuwin en hun eigen troep formeren, om even in de leeuwentermen  te blijven. Voor mijn gevoel gaat dat niet geleidelijk genoeg. Het lijkt wel of ze zich losscheuren. ‘Sorry ma, maar jongens van onze leeftijd gaan geen filmpje meer kijken op de bank met hun moeder’.

Ze slapen niet thuis of komen pas ’s-morgens vroeg thuis, ZONDER dat even te laten weten. Samen eten is al heel lang niet aan de orde, want we leven alle drie opeens ons eigen leven maar nog wel onder 1 dak.

Eventjes maar

Wat mij het meest verbaast zijn de dubbele emoties. Aan de ene kant ben ik zo verschrikkelijk trots op de jongemannen die ze zijn geworden. Zo trots hoe ze zich ontwikkeld hebben en in het leven staan.  En aan de andere kant doet het soms gewoon pijn dat ik ze moet laten gaan. Begrijp me niet verkeerd hoor ik WEET dat ik ze alleen in bruikleen heb, maar toch..

Strange feeling

Wat is dat dan toch? En waar komt dat gemis en die ‘leegheid’ dan (opeens) vandaan? Ik ben dat eens rustig gaan zitten bedenken. Als eerste heb ik gewoon voor mezelf besloten dat dat gevoel er best eventjes mag zijn. Want laten we eerlijk zijn: Zo’n twintig jaar lang draaide het grootste deel van mijn tijd om de zorg voor mijn jongens en ons huis. En daarvan komt nu ineens het einde in zicht. Ze kunnen namelijk heel goed voor zichzelf zorgen. Op dit moment ben ik zelfs blij met de chipskruimels  op de bank en de sokken die overal in mijn huis slingeren. Ben ik gewoon nog blij dat ik me nog enigszins nuttig voor ze kan maken.

‘Even as kids reach adolescence, they need more than ever for us to watch over them. Adolescence is not about letting go. It’s about hanging on during a very bumpy ride.’

RON TAFFEL

All’s Well

En dit is absoluut GEEN klaagzang hoor, maar ik mis zo nu en dan  gewoon hun vanzelfsprekende aanwezigheid, hun verhalen  aan tafel en de gezelligheid van vriendjes en buurkinderen. En het is ook niet dat ik me verveel, ik heb twee geweldig leuke bedrijven en werk met hartstikke veel plezier. We hebben eigenlijk alle drie ons ‘ding’ en dat is goed.

Proud Assie..

Ik kan met een grote glimlach kijken naar mijn gasten. Twee heel verschillende mannen met één grote gemene deler: hun liefde voor elkaar. Ze zijn nog steeds  elkaars beste vrienden. De oudste behoorlijk filosofisch en artistiek en de jongste doet zijn naam al vanaf zijn geboorte eer aan .. blijdschap.. Hij is de joker van de twee. Wij, mijn oudste en ik,  zijn het over 1 ding roerend  eens: ’hij is gewoon prettig gestoord’

FLY like an eagle

Ze hebben beiden sinds een poosje een vriendinnetje. De oudste heeft een paar dagen geleden samen met zijn dinnetje zijn koffer ingepakt en zijn kamer als een plaatje uit een hotelgids achtergelaten… en de jongste verschoont opeens geheel uit zichzelf zijn bed??! Nog niet zo lang geleden moest ik als een gems over hun zooi heen springen om uiteindelijk ook dat niet meer te doen en gewoon uit de buurt van hun kamer te blijven.

A new season

We zijn alle drie in een nieuwe fase beland in ons leven. Al wat rest is simpelweg genieten van die mooie  momentjes die we nog steeds met elkaar delen. Dat leuke volwassen gesprek, een onverwacht bioscoopje, de slappe lach om een  gekkigheidje van San, lekker met zijn allen (ja, ook de meiden erbij!) eten bij Little V of gezellig koffiedrinken in Dudok, vanzelfsprekend MET een stuk appeltaart.

En ja, ik weet dat ik deze blog loslaten heb genoemd. Maar ECHT loslaten doe je als moeder NOOIT!

Enneh.. Loslaten doe je met je hoofd, het hart is een HEEL ander verhaal…

Tot de volgende blog

ASTRID

Volgende
Vorige

Hoi,

Vind je het leuk mijn nieuwe blogs in je mail te ontvangen? Vul dan hier onder je emailades in.

Groetjes,

Astrid

Je aanmelding is gelukt!